Διδακτική ενότητα 1

Τίτλος
Εισαγωγή στην Ειδική Αγωγή- Πλαίσιο συνεργασίας ειδικοτήτων που εργάζονται στην ειδική αγωγή και νομοθετικό πλαίσιo

Για την καλύτερη κατανόηση της Ειδικής Αγωγής, χρειάζεται να ορίσουμε, την έννοια της αναπηρίας. Το φυσιολογικό διαφοροποιείται ανάλογα με την κάθε κοινωνική περίσταση (ιστορικά, γεωγραφικά, πολιτικά). Στην προσπάθεια των ανθρώπων να κατανοήσουν την κοινωνία μέσα στην οποία ζουν, ορίζονται διαφορετικά οι έννοιες του κανονικού και του ειδικού. Η κοινωνία προσδιορίζει στην πράξη τι είναι κανονικό και τι όχι, όταν δεν αναγνωρίζει την ύπαρξη της διαφορετικότητας και δεν προσαρμόζεται στις διαφοροποιήσεις. Κάθε εποχή και κάθε κοινωνία έχει τις δικές της αντιλήψεις για την αναπηρία. Οι σύγχρονες κατευθύνσεις για τα άτομα με αναπηρία προβλέπουν: ανάπτυξη - διατήρηση δεξιοτήτων αυτοεξυπηρέτησης και λειτουργικότητας στις δεξιότητες καθημερινής ζωής, αποϊδρυματοποίηση και ανάπτυξη δομών αυτόνομης διαβίωσης και πέρασμα από την Ειδική Αγωγή στη Ειδική Εκπαίδευση. Η ΕΑΕ επιδιώκει: α) την ολόπλευρη και αρμονική ανάπτυξη της προσωπικότητας των μαθητών με αναπηρία και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, β)τη βελτίωση και αξιοποίηση των δυνατοτήτων και δεξιοτήτων τους, ώστε να καταστεί δυνατή η ένταξη ή η επανένταξή τους στο γενικό σχολείο, όπου και όταν αυτό είναι δυνατόν, γ) την αντίστοιχη προς τις δυνατότητές τους ένταξη στο εκπαιδευτικό σύστημα, στην κοινωνική ζωή και στην επαγγελματική δραστηριότητα και δ) την αλληλοαποδοχή, την αρμονική συμβίωσή τους με το κοινωνικό σύνολο και την ισότιμη κοινωνική τους εξέλιξη. Διεπιστημονική συνεργασία είναι η συνεργασία επιστημόνων διαφορετικών ειδικοτήτων για τη βελτίωση της εκπαίδευσης, της θεραπείας και της φροντίδας των παιδιών με αναπηρία ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Αγγίζει όλο το φάσμα της ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης, από την πρώτη διάγνωση και αξιολόγηση, την προσχολική και σχολική εκπαίδευση μέχρι την επαγγελματική αποκατάσταση. Η οικογένεια καλείται να συνεργαστεί με ανθρώπους διαφορετικών ειδικοτήτων, ο αριθμός των οποίων εξαρτάται από το επίπεδο των δυσκολιών του μαθητή/της μαθήτριας. Η αναγκαιότητα της διεπιστημονικής συνεργασίας είναι μεγάλη, καθώς καμία ειδικότητα από μόνη της δεν διαθέτει τις γνώσεις και τα μέσα για να εκπαιδεύσει ολόπλευρα τα παιδιά που παρουσιάζουν δυσκολίες. Το προσωπικό που υπηρετεί στις σχολικές δομές της ειδικής αγωγής, οφείλει να ενεργεί στο πλαίσιο των παγκόσμιων διακηρύξεων των δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία (ΑμεΑ) και σύμφωνα με τις δεοντολογικές αρχές της επιστημονικής και επαγγελματικής του ιδιότητας να συμμετέχει και να προωθεί επαγγελματικές δραστηριότητες που αποβλέπουν στην αναβάθμιση της παροχής υπηρεσιών εκπαίδευσης και στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των ΑμεΑ και των οικογενειών τους, να επιδεικνύει ευαισθησία για το θρήσκευμα, τον πολιτισμό, τη γλώσσα, το φύλο, την αναπηρία, την κοινωνικοοικονομική θέση των ΑμεΑ και έχει την ευθύνη για τη διασφάλιση του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων Τέλος, συνεργεί με το προσωπικό των σχολείων γενικής εκπαίδευσης, με τα θεσμικά όργανα και τα μέλη της κοινότητας στην προώθηση της σχολικής, κοινωνικής και επαγγελματικής ένταξης των ΑμεΑ. Αποτιμώντας τη νομοθεσία της ειδικής αγωγής από το 1981 έως σήμερα παρατηρούμε αρχικά την πρόθεση ελέγχου του μαθητικού πληθυσμού με αναπηρίες στο εκπαιδευτικό σύστημα. Στους δύο τελευταίους νόμους της ειδικής αγωγής στον 2817/2000 και στον 3699/2008, επιχειρείται ο εκσυγχρονισμός του ελέγχου με τη θεσμοθέτηση εκπαιδευτικών διαγνωστικών φορέων (ΚΔΑΥ και ΚΕΔΔΥ αντίστοιχα). Σήμερα, με τη δημιουργία και των ΚΕΣΥ, η φιλοσοφία είναι στην κατεύθυνση της συμπερίληψης και της διαφοροποιημένης διδασκαλίας.